*****************************************

دوستای خوب و عزیزم

برای مدتی نیستم

خدانگهدار

*****************************************

ای صفای دل و دیده جون من به لب رسیده

                 چشم من مونده به راهت دل من پر از امیده

ای شمیم مهربونی تو پناه بی کسونی

                    مرهم زخم دلا  و  تکیه  گاه عاشقونی

ای غریب دل شکسته مرحم دلای خسته

                  دل شکستن کار تو نیست دلم از غمت شکسته

عاشق و دل بی قرارم کسی رو جز تو ندارم

                        که باشه محرم رازم واکنه گره ز کارم

دل من دیوونه تو قلب من کاشونه ی تو

                         تا نبینم روی ماهت نمیرم از خونه ی تو

تویی قبله ی نیازم ای عزیز دل نوازم

                         تا به کی از غم دوری من بسوزم و بسازم

می میرم من از جدایی کی می آد فصل رهایی

                          ای گل همیشه سبزم بگو آخر تو کجایی

می دونی که چشم به راتم به امید یک نگاتم

                           دست رد نزن به سینم من گدای آشناتم

دل من زندونی تو زندگیم ارزونی تو

                            آرزوم  که یه روزی من بشم قربونی تو

نظری سوی من کن یه نگا به این گدا کن

                           از سر مهر و محبت دلم و از غم رها کن

******************************************

              بازم یه غروب جمعه ی دیگه تموم شد و

              چشممون به جمال دلبرمون روشن نشد

                آقای من مولای خوبم پس کی میای؟؟

          الهم عجل لولیک الفرج

            التماس دعا

  ننگری ای دوست تا چون می‌کشم 

از رگ جان هر شبی در هجر تو 

 سوی چشم خونفشان خون می‌کشم 

گرچه چون کاهی شدم از دست هجر 

 بار غم از کوه افزون می‌کشم 

دور از روی تو هر دم بی تو من

  محنت و رنج دگرگون می‌کشم
 
آن همه خود هیچ بود و درگذشت

  درد و غم این است کاکنون می‌کشم 

 راه مودت پایان ندارد 

از جان شیرین ممکن بود صبر 

 اما ز جانان امکان ندارد 

آنرا که در جان عشقی نباشد 

 دل بر کن از وی کوجان ندارد
 
ایدل ز دلبر پنهان چه داری

  دردی که جز او درمان ندارد 

باید که هر کو بیمار باشد 

 درد از طبیبان پنهان ندارد

  ننگری ای دوست تا چون می‌کشم 

از رگ جان هر شبی در هجر تو 

 سوی چشم خونفشان خون می‌کشم 

گرچه چون کاهی شدم از دست هجر 

 بار غم از کوه افزون می‌کشم 

دور از روی تو هر دم بی تو من

  محنت و رنج دگرگون می‌کشم
 
آن همه خود هیچ بود و درگذشت

  درد و غم این است کاکنون می‌کشم 

  زارم ز عشق و زار بخواهم گریستن
 
نالیده‌ام هزار شب از هجر و بعد ازین

   هر شب هزار بار بخواهم گریستن 

گو: روی من نگار شو از خون دل که من

   بی‌روی آن، نگار بخواهم گریستن 

چون بی‌شمار غصه کشیدم ز هجر او 

 زین غصه بی‌شمار بخواهم گریستن
 
بی‌اختیار چند کند گریه دیده‌ای؟ 

 چندی به اختیار بخواهم گریستن 

تا بشنوم ز خاک درش بوی او شبی 

 در خاک کوچه خوار بخواهم گریستن 

  و آن دل سنگین ز مهر من بپردازی دگر
 
آتشی در من زدی از هجر و میگویی: مسوز

  با من مسکین سر گردان نمیسازی دگر 

دل ز من بردی و گویی: با تو بازی میکنم

  راست میپرسی؟ به خون من همی بازی دگر
 
پرده‌ای انداختی بر روی و سیلی در گذار

  تا مرا در آتش اندوه نگذاری دگر 

زان همی ترسم که: چون فارغ شوی از قتل من

  روی را رنگین کنی و زلف بترازی دگر 

بسته‌ای بر دیگرانم باز و می‌دانم که چیست؟ 

 ایمنم کردی که پنهان بر سرم تازی دگر 

سختم از حضرت جدا کردی و از درگاه دور 

 آه! اگر بر حال من چشمی بیندازی دگر 

مفلس و بیمایه مگذارم چنین، گر هیچ وقت 

 تازه خواهی کرد با من عهد انبازی دگر

زمین همچون قفسی ست

به بزرگی کره زمین

لحظه ای باید گریخت

می روم در امتداد جاده نقره فام نور خورشید

کاش می رفتم تا امتداد آرزوهای هستی

کاش می رفتم تا پایان خورشید 

تا در سیاهی شب

ای کاش می رفتم تا، نابازگشت....

اما...

تا آسمانی شدن

راه بسیار است

تو آسمون دنیا مال منه ،

رنگین کمان و نور و شعله های خورشید مال منه ، 

نسیم و باد و ابر و قطره های بارون مال منه ،

ولی ...

ولی ، تو....

ای کاش می شد بر آسمان چنگ زد

بوسه بر خورشید وآسمان هفت رنگ زد